Het was een grauwe herfstdag toen ik uit mijn kamer een verhuiswagen langs zag scheuren. Eindelijk. Dat zijn vast de nieuwe buren. Voor mij een belangrijk punt. Aangezien het huis kaarsrecht tegenover het mijne staat, word ik dagelijks geconfronteerd met de nieuwe buren. Stiekem hoopte ik op de ontbrekende schotel die het gat in het midden van de straat zou opvullen en het rijtje één richting op gerichte schotels zou completeren. Uit de grote gele verhuiswagen stapte een ietwat gezette man wiens verbazing van zijn gelaat af te lezen was. Tijdens het opzetten van een oranje Unox muts en het omhoog trekken van zijn bouwvakkerbroek keek de man argwanend in het rond.
Het was de blik van een ontevreden man die de groep zwartharige kinderen als doorn in het oog beschouwde. Toen mijn bovenkamer al het geziene aan het verwerken was, besefte ik me dat de grote meneer niet zou misstaan in een pro-PVV filmpje. Sterker nog: volgens het heersende beeld is dit het soort man dat smelt en je zou kunnen opdweilen bij alweer een anti-Islam uitspraak van een islamofoob. Na een geruststellend gebaar richting de verhuiswagen stapten de overige gezinsleden uit de wagen. Helaas voor mij geen ontbrekende schotel.
Toen ik de volgende dag langs het huis liep was het gezin al druk in de weer met het inrichten van de uitgeladen spullen. Mijn nieuwsgierigheid had even de overhand toen ik onbewust naar binnen gluurde. Mijn nieuwe buren keken me aan alsof ze wilden zeggen dat ze me doorhebben en ik-het-niet-in-mijn-hoofd-moest-halen-om wat dan ook te doen. Toch wilde ik het nieuwe gezin welkom heten. Mijn eerste zet hierin was een vertwijfelde zwaai richting de bewoners. Tot mijn grote teleurstelling werd mijn roep naar verwelkoming niet beantwoord door een zwaai terug.
Dagen van ochtendgroeten en zwaaien gingen voorbij. Nog steeds geen zwaai terug. Het lef om aan te bellen had ik niet. Na een aantal weken zag ik de vrouw op het speelplein, dat onze huizen scheidde, zitten. Ze was druk in de weer met het draaien en belikken van een zware shag. Het was de eerste keer in al die weken dat een van de gezinsleden zich buiten de deur durfde te vertonen. ‘Hoi, u bent de nieuwe buurvrouw hé?’ vroeg ik op de meest beleefde manier. Meer dan een uiterst kortaffe ‘JA’ kreeg ik niet, waarop ik de vrouw hartelijk welkom heette. De besnorde vrouw bedankte mij vriendelijk en vroeg me waar ik woon. ‘Daar, recht tegenover u. Mocht u wat nodig hebben kunt u altijd langskomen.’
Nu. Een aantal maanden later zijn Bertus en Joke heel wat bordjes Marokkaanse zoetigheid dikker en wij op onze beurt een fles wijn rijker. Opdrinken doen we niet, maar het gaat om het gebaar volgens het stel. Mooie gebaren zijn het zeker gezien het politieke klimaat dat er in ons land heerst. Twee verschillende gezinnen met totaal andere achtergronden, religies en politieke voorkeuren, verbonden door een simpele groet.
Voor mij rest nu alleen te zwaaien. Elke ochtend weer. Gelukkig wordt er nu wel terug gezwaaid.
Comments are closed.